Bij deze
http://wavesofmydreams.web-log.nl
http://wavesofmydreams.web-log.nl
http://wavesofmydreams.web-log.nl

Veel leesplezier
Groetjes

Ik moest naar die grote school, midden in die veels te grote stad, ik zag er als een berg tegenop, op enkelen na kende ik niemand. Ik zou een van de zovele vissen in het water zijn, een van de zovelen die haar hoofd boven water probeert te houden om niet te verdrinken in de massa. Ik fietste als een slak naar school, maar het leek wel alsof  het verkeer alle moeite deed om mij tijdig en veel te vroeg op school te krijgen, alle lichten sprongen spontaan op groen. Eens aangekomen was het duidelijk wie de zogenaamde eerstejaars waren. Zij die bedeest zonder het te weten op het voetbalveld hadden plaatsgenomen. Zij die bedeest aan elkander vroegen of ze nerveus waren. Zij die pas na vijf minuten een glimlachje lieten blijken. Maar ook zij die zes jaar later als volwassene uit die school zouden stappen. Het lijkt nog gisteren.

Taak godsdienst

Het is al lang geleden dat mezelf en ik elkander nog gezien hebben. De ene leeft in het land der dromen; waar alles mogelijk is en waar er geen grenzen zijn, zijzelf is een dromertje tot en met.  En de drie maaltijden van de dag bestaan uit fantasie, dromen en optimisme. De andere leeft ergens op een donkere plaats in een ongekend land. Waar niets blijkt te lukken en dromen mijlenver zijn en vooral blijven, een onuitputtelijke realist, en pessimist die maar blijft piekeren over de allerlei dingen, hoe klein ze ook zijn.

 Het is allemaal begonnen veertien jaar geleden, mezelf en ik waren toen nog beste maatjes. Beiden hadden uiterlijke kenmerken van zowel vader als moeder, en beiden kregen ze ook wat wijsheid mee van de drie grote broers. Ze zijn aan de koppige kant, wat ze trouwens het meeste van hun vader hebben, willen ze niet toegeven aan de ander. Ze kunnen veel verdragen, maar als het te is, veel is het te veel, dat hebben ze dan weer van hun moeder.

Samen dansten ze doorheen de eerste jaren van hun leven. Op de kleuterschool waren ze nog het eeuwige optimisme, verdriet en ellende bestaat niet in een kinds wereld. Lachen en zingen, spelen en amuseren, daar bleef het bij. Nadat ze naar de kleuterschool gingen, zetten ze hun levensreis verder in de lagere school. Alles ging van een leien dakje, dansen en tekenen was nog steeds een passie. Bij het dansen kon je zowel vrolijk zijn als triest, je luisterde naar de muziek op je eigen manier, en je bewoog op je eigen manier. En tekenen, achter de inkt en de strepen zat meer dan enkel een stom laagje papier, dan al kon je zien dat er misschien ook ergens een realist verborgen zat in die fantasie, in dat optimisme. Maar na verloop van tijd gebeurde dan ook het onvermijdelijke; hun koppigheid en hun soms aparte temperament zorgde ervoor dat ze langzaam maar zeker uit elkaar dreven. Beiden hebben ze een zacht karakter, proberen ze niet grof te doen in de meeste zaken. Maar zoals eerder gezegd: teveel is teveel. En geen van beiden is er ooit in geslaagd om over de brug te komen en hen beiden naar het dromenland te leiden; de weg is misschien te moeilijk, te pijnlijk. Lag het probleem bij hen, of lag het bij de klasgenoten. Maar ze konden geen van beiden aanvaarden in de klasgroep. Twee jaren van uitsluiting, dromen die aan stukken werden geslagen gingen hen tegemoet Samen waren ze sterker, maar alleen?  ‘Afwachten’ Een woord waarmee ze zichzelf even konden uitstellen, een excuus om twee jaar iemand anders te zijn. Het vrolijke meisje moest plaatsmaken voor de realiteit, een klap die nog wel even zou nazinderen. Ze wilden vrolijk zijn, blij. Maar een bloem kan niet bloeien op een donkere plaats. Lachen en zingen hoort niet bij ongeluk. En soms deden beiden dan ook het omgekeerde, lachen en zingen wanneer de rest vrolijk is, en zij net niet. Even een masker opzetten, ze wilden even niet gezien worden zoals ze zijn. Want hoe ga je in godsnaam om met een meisje dat dag en nacht door elkaar is?  Gelukkig kwam er na die twee jaren eindelijk  een portie wijsheid bij, en met die portie wijsheid kon dan ook naar de middelbare school gegaan worden. Stilaan werden de brokken van de dromen terug aan elkaar gelijmd en werden ze weer aanvaardbaar in de groep. Maar beiden zijn ze nog niet over de brug gekomen om terug samen te kunnen zijn. Ze waren niet alleen, er waren nog anderen die moeite hadden met noord en zuid te combineren, met realisme, optimisme en pessimisme niet te verwarren. Er waren nog anderen die droomden van de doodnormaalste dingen en van de meest absurde dingen. Dingen zoals een toffe man vinden, een leuk beroep uitoefenen, een diploma halen. Maar ook dingen waarvan ze weten dat ze niet haalbaar zijn, nooit meer conflicten met iemand, nooit meer een deprimerende kijk op de zaken. Ze keken op, naar hun ouder, hun broers, hun vriendinnen, een grote familie waar bijna iedereen steun heeft aan bijna iedereen. Maar het is het verleden, die twee jaren die hen afremmen, de klap van de realiteit die nog steeds nazindert terwijl er eigenlijk nog meer in een andere wereld geleefd wordt. Wie weet komt er ooit de prins op het witte paard, en leidt hij hen beiden naar een land, nog mooier dan het land der dromen. Wie weet…

 en eigenlijk is er niet zoveel verandert, dus ons anneke zal waarschijnlijk terug dezelfde commentaar geven. Noujah, this is me, deal with it

Taak godsdienst

Het is al lang geleden dat mezelf en ik elkander nog gezien hebben. De ene leeft in het land der dromen; waar alles mogelijk is en waar er geen grenzen zijn, zijzelf is een dromertje tot en met.  En de drie maaltijden van de dag bestaan uit fantasie, dromen en optimisme. De andere leeft ergens op een donkere plaats in een ongekend land. Waar niets blijkt te lukken en dromen mijlenver zijn en blijven, een onuitputtelijke realist, en pessimist die maar blijft piekeren over de allerlei dingen, hoe klein ze ook zijn. Het is allemaal begonnen veertien jaar geleden, mezelf en ik waren toen nog beste maatjes. Beiden hadden uiterlijke kenmerken van zowel vader als moeder, en beiden kregen ze ook wat wijsheid mee van de drie grote broers. Ze zijn aan de koppige kant, wat ze trouwens het meeste van hun vader hebben, willen ze niet toegeven aan de ander. Ze kunnen veel verdragen, maar als het te veel is, is het te veel, dat hebben ze dan weer van hun moeder. Samen dansten ze doorheen de eerste jaren van hun leven. Nadat ze naar de kleuterschool gingen, zetten ze hun levensreis verder in de lagere school. Alles ging van een leien dakje, dansen en tekenen was nog steeds een passie. En beide dingen werden door beiden gecombineerd met leren. Maar na verloop van tijd gebeurde het onvermijdelijke; hun koppigheid en hun soms aparte temperament zorgde ervoor dat ze langzaam maar zeker uit elkaar dreven. En geen van beiden is er ooit in geslaagd om over de brug te komen en hen beiden naar het dromenland te leiden; de weg is misschien te moeilijk, te pijnlijk. Misschien hadden de klasgenoten hetzelfde probleem, misschien ook niet. Maar ze konden geen van beiden aanvaarden in de klasgroep. Twee jaren van uitsluiting, dromen die aan stukken werden geslagen gingen hen tegemoet. Samen waren ze sterker, maar alleen? Gelukkig kwam er na die twee jaren eindelijk  een portie wijsheid bij, en met die portie wijsheid kon dan ook naar de middelbare school gegaan worden. Stilaan werden de brokken van de dromen terug aan elkaar gelijmd en werden ze weer aanvaardbaar in de groep. Maar beiden zijn ze nog niet over de brug gekomen om terug samen te kunnen zijn. Nochtans zijn hun doelen zo gelijkend, zijzelf zo gelijkend. Hun dromen zijn dingen waar de meesten wel van dromen, ooit een diploma halen, een tof beroep uitvoeren, een leuke man vinden, samenblijven met die man, een leefbare wereld, en noem maar op. De lijst is eindeloos. En ook de personen die het belangrijkste zijn in hun leven zijn min of meer hetzelfde, hun ouders; hun broers; hun vriendinnen; hun neven en nichten. Enkel het verleden van uitsluiting en de dromen die aan stukken werden geslagen kunnen hen wel afremmen. Ergens zit nog steeds het gevoel dat het verleden zich zal herhalen.

Groetjes

Zij heeft haar hart in een kist gepropt
Verborgen voor alles en iedereen
En veilig voor eventuele andere kwetsuren

Hij neemt de hoorn op
Drukt haar nummer in
Twijfel groeit
Haakt in
En zij krijgt enkel een bikkelharde bieptoon als verklaring

Dit spel had twee verliezers

Net ontmoet en alweer de mist ingegaan
Dromen nog dichtbij, maar wetende dat ze nooit verwezenlijkt zullen worden
Ik vrees
Denkend over leven, dood en alle andere dingen

Ik ben niet blij, niet boos, niet verdrietig
Ik ben mezelf gewoon verloren in de strijd om het geluk

Hij is zo gelijkend
En toch zijn we zo verschillend als noord en zuid
Als ik gewoon kon weten wat hij dacht
Mensen zeggen dat je niet kan missen wat je niet had
Betekent dat dat ik hem moet vergeten?

Er is geen reden om te vergelijken
Want hij is niet beter dan ik en ik ben niet beter dan hem
We zijn gewoon te verschillend

Er is geen reden om te vechten voor iets dat we al lang geleden verloren hebben

Maar zoals ik al zei
Je kan niet missen wat je niet had
Of toch?

I lost my star
And now I’m living in the darkness

I lost you
And now I don’t need to live anymore

(voor alle duidelijkheid is dit niet autobiografisch)